Schuld, schuldiger, meest schuldig door depressie

Jouw visie, jouw kracht-homeEén van de meest lastige dingen die er speelde toen ik depressief was, was dat ik er niet kon zijn voor mijn kinderen. Dat ze een moeder hadden die niet alleen mentaal aan het knokken was maar ook een lichaam had dat volledig op was. Ik was zo ontzettend moe in alle opzichten en zo weinig in staat om wat met de kinderen te doen. Er waren zoveel dagen dat ik kruipend mijn bed uit kwam. Net genoeg energie had om de kinderen naar school te brengen om vervolgens op de bank neer te ploffen tot ik ze weer uit school haalde en een paar uur op kon zijn. Vervolgens ging ik tegelijk met mijn kinderen weer naar mijn bed te gaan. Niet alleen had ik niet energie voor “leuke” dingen ook mentaal trok ik het niet. Even gezellig ergens thee drinken? Onmogelijk. Winkelen? Alleen al dat stuk fietsen, niet te doen. Het huishouden was niet meer vanzelfsprekend en ook alle dingen die je “normaal” gesproken doet, niet meer aan de orde.
Wat heb ik mij schuldig gevoeld naar mijn kinderen toe. Ik koos er al niet voor om mij zo te voelen en er zo aan toe te zijn, maar zijn al helemaal niet!

Depressie is niet uit te leggen

Hoe leg je het ook uit aan je kinderen hoe het met je gaat? Al die dagen dat ik als een zombi door het huis liep. Moe, moe en nog eens moe met een hoofd die een eigen leven leek te leiden.
Ik kon het ze ook niet uitleggen wat er aan de hand was. Ik wist het zelf niet eens! Ik wist alleen hoe ik mij voelde en daar was niets moois aan.

Stap voor stap

En toch, toch bleef ik vooruit gaan. Ergens in mijn slechtste dagen was er een keer dat stemmetje die zei:”Er is er maar één die je hier uit kan halen en dat ben je zelf”!
Ik wist meteen dat dat ergens mijn eigen innerlijke stem was en dat het waar was. En aangezien het toch niet slechter kon worden ben dat maar gaan doen. Stapje voor stapje en soms viel ik in sprongen weer achteruit. Ik was zo ver “weg” dat ik de ministapjes alleen maar voor mijzelf zette. Het zou mooi klinken als ik kon zeggen dat mijn kinderen de reden was dat ik die stapjes maar bleef zetten, maar niets was minder waar. Ik maakte ze alleen voor mijzelf, alles wat verder weg was kon ik op die momenten niet aan.

Zodra ik wat herstelde kwam het. Schuldgevoel!

Pas wat later, toen het weer een stuk beter ging en het mogelijk was voor mij om mijn wereld weer een beetje te vergroten kon ik ook weer bewust voor mijn kinderen kiezen.
En juist toen begon ook mijn geweten te knagen. Mijn prachtige kinderen met een moeder die er zo vaak, zo slecht aan toe was. Heel veel dagen op bed lag tot niets in staat. Niet alleen omdat mijn hoofd er zo slecht aan toe was, dan wel omdat mijn lichaam weer eens ziek was.

Het depressieproces is zoveel meer dan alleen maar slecht

Toch was er geen andere weg dan maar door te gaan en nu achteraf en een paar jaar verder kan ik zien dat juist ook die periodes niet slecht waren. Ook niet voor mijn kinderen! Juist mijn struggles bleek ook voor hen heel waardevol te zijn. Er is inmiddels geen onderwerp wat hier niet besproken kan worden of een emotie die nog verborgen hoeft te blijven. Mijn kinderen hebben mijn gevecht van dichtbij kunnen zien hoe ik stapje voor stapje, meer en meer van mijzelf ging houden. Hoe ik steeds meer kon kiezen wat goed is voor mijzelf. Hoe ik uit liefde dingen en mensen durfde los te laten. Hoe ik steeds beter en beter zonder oordeel naar mijzelf kan kijken. Dat ik het waard ben om…. Genoeg te verdienen, te mogen zijn wie ik ben of om nee te mogen zeggen. Dat ook ik mensen om mij heen verdien die mij waardevol vinden en van mij houden zoals ik ben. Dat ook mijn manier van denken er mag zijn. Dat ik niet meer als boksbal gebruikt wil worden waar anderen hun eigen angsten en onzekerheden op afreageren en nog zoveel meer!

Als alles op zijn plaats valt

Het was een zoektocht en een enorme puzzel om dit allemaal aan kennis bij elkaar te verzamelen en dan ook nog eens echt zo te gaan voelen en ervaren, maar het is gelukt! En als ik zie wat het niet alleen voor mij opleverde maar indirect ook mijn kinderen was het het allemaal meer dan waard!

Echte verbinding ontstaat pas als je in verbinding met jezelf bent

En ja, dat begon echt met stoppen te denken dat ik mijn kinderen tekort doe als ik eerst voor mijzelf zorg. Het is echt waar dat wanneer je goed voor jezelf zorgt je juist zoveel meer waard bent voor je kinderen. Het klinkt tegenstrijdig in theorie maar, in de praktijk is dat het absoluut niet.

Ik heb het er nu wel eens met mijn kinderen over hoe ik mij voelde toen het zo slecht ging (in zoverre dat nog gaat omdat ik het niet meer echt kan voelen. Het is alleen nog maar een herinnering geworden) waarop mijn kinderen mij verbaasd aankijken en zeiden:”mam, ik heb geen idee waar jij het over hebt”. Toen wist ik het helemaal zeker. Het hele proces was niet voor niets geweest! Het doorgeven van depressiviteit van generatie op generatie is hier bij mij doorbroken en dat is meer waard dan welk kado of uitje dan ook!

Wil jij ook een handleiding over het hoe, wat, waar en waarom van je depressieve klachten? Kijk dan maar eens hier!

www.jouwvisiejouwkracht.nl