Sterkte of een vechten was het niet om uit mijn depressies te komen.

Nu ik de woorden en het lef heb om zo openlijk over mijn depressies te praten vinden mensen mij dapper en sterk. Bijzonder dat ik dat gevecht “gewonnen”heb. Ik hoor dan ook geregeld dat ik ontzettend sterk ben omdat ik het voor elkaar heb gekregen om eruit te komen maar, weet je? Ik ben van alles geweest behalve sterk!

Verzet

Sterk zijn betekende vooral verzet. Vechten tegen dat wat er al lang was, betekende ontkenning en afwijzing van mijzelf. Sterk en vechten had als gevolg dat ik alleen maar meer en meer verdwaalde in radeloosheid en niet begrijpen. Sterk zijn vanuit de maatschappij aangeleerde sterk, betekende dat ik alleen maar verder bij mijzelf vandaan ging. Sterk en vechten zijn werkten dus niet……

Wat ik wel deed

Was dat ik leerde van mijzelf te houden, stap voor stap. Dat ik mag zijn wie ik ben. Dat ik mag voelen wat ik voel en lief voor mijzelf mocht zijn. Dat ik keer op keer mijzelf op de eerste plek mocht zetten. Dat ik vanuit liefde voor mijzelf, juist zoveel meer liefde te bieden heb voor een ander. Dat juist omarmen van wie ik ben in al mijn facetten mij alles opleverde waarvan ik niet wist dat dat bestond.

Dat alle moois vanuit die basis voorkomt. Dat liefde voor jezelf voelen toch zo’n onuitputtelijk bron van alle goeds kan zijn.

Nooit gedacht

Als iemand mij dat 5 jaar geleden had gezegd dat dat zo werkt had ik geen idee gehad waar die persoon het over had en nu? Nu leef ik elke dag waarbij liefde voor mijzelf mijn bron mag zijn. Juist daardoor kan ik verschil maken voor mijzelf en van daaruit zoveel meer voor een ander. Voor minder ga ik niet meer. Elke dag elke seconde weer.

Echt altijd?

Nee, niet altijd omdat ik ook gewoon mens ben en soms alles ook weer even vergeet wat ik eigenlijk diep van binnen voel. Gaat het denken voor op mijn voelen en mijn angsten voor op vertrouwen maar ik leer, elke dag weer. Nog steeds groei ik door en elke keer laat ik mij weer verrassen wat er aan moois mag gebeuren zodra ik weer durf te voelen en vertrouwen op dat wat er is. Elke keer weer ontdek ik weer wat nieuws of begrijp ik meer dan ervoor. Het leven is echt mooi en liefdevol en bijzonder en verbonden met elkaar.

Het is gewoon zo dat

De dag dat ik stopte met vechten, kon liefde zijn weg naar mijn hart bereiken.Uit mijn depressies betekent dat ik mijzelf lief heb in al mijn facetten. Dat kan jij jezelf ook leren en ik coach je daar graag aan de “zijlijn” bij aan. Uit depressies komen vanuit liefde, zonder gevecht. Met je eigen antwoorden die allang in jezelf aanwezig zijn.

Liefs Anita

In/uit depressies

Depressie als leermeester

Inmiddels ben ik enige tijd verder en begint mijn geheugen te vergeten hoe het ook alweer was om depressief te zijn. Ik vergelijk het met heftige pijn. Zodra het voorbij is, en zeker wanneer het enige tijd geleden, dan weet je nog dat je pijn had, maar hoe dat precies was en voelde kan je met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. Zo is het voor mij ook met depressieve gevoelens. Ik kan het mij niet precies meer voorstellen of invoelen hoe het werkelijk was. Het is er niet totdat er soms nog weer even een vlaagje van voorbij komt. Dan weet ik alles weer!

In/uit of toch genezen?

Dus tja, ben ik nu uit of nog steeds in depressie? Of val ik toch echt wel onder genezen omdat die vlaagjes nooit lang duren? Mensen vragen dat ook gewoon. En? Ben je eruit? Of ben je genezen? Maar ik kan daar geen antwoord op geven omdat die vragen niet kloppen.

Depressie als leermeester

Waar ik in de afgelopen jaren namelijk mee bezig ben geweest is dat ik van mijn depressieve gevoelens mijn leermeester heb gemaakt. Elke keer weer (eerst onbewust) vroeg ik mij af:”Wat wil jij mij leren?” Dat vergde veel moed en gaf veel verwarring omdat ik daardoor automatisch stopte met verzet tegen de depressieve gevoelens. Wat precies het tegenovergestelde is van dat wat er maatschappelijk gebruikelijk is.

Het is wie ik ben

Ik maakte van mijn klachten mijn leermeester en ja, soms komt er nog een vlaagje voorbij. Elke cel en al mijn gedachten springen dan weer in de houding van afweer en verzet. Alleen heb ik niet voor niets zoveel geleerd en training gehad om mij van mijn stuk te laten gaan. Ik pak mijn handboek erbij, geef liefde aan mijzelf en vraag van daaruit:”Depressieve gevoelens, wat willen jullie mij deze keer leren?΅ Wat maakt dat nu even tijd en aandacht van mij verdiend zodat dat wat mij pijn doet kan helen en eventueel losgelaten mag worden? Soms komen er tranen bij. Soms is een kopje thee en een beetje tijd genoeg. Mijn supergrote hart was gewoon weer even overbelast en geraakt door dingen uit het leven of oude pijn die geraakt wordt door in het leven te gaan staan.

De kracht van zachtheid

Ook dit is wie ik ben. Het hoort bij mij en zo langzamerhand ga ik er meer en meer van houden! Mijn hart is groot, zo groot dat ondanks alles weigerde om te verharden of er muren omheen te zetten. Dat maakt dat, hoe moeilijk ik het soms ook heb, dat mijn hart en ziel elke keer weer opnieuw zullen kiezen voor liefde, vertrouwen en verbinding in plaats van haat, angst en disconnectie. Dat ik daardoor mijn hele leven door blijf ontwikkelen en groeien zodat juist mijn grote hart meer ruimte in kan nemen en ik dus kwetsbaar ben dat neem ik voor lief.

https://jouwvisiejouwkracht.nl/jouw-visie-jouw-kracht-training/

Uit depressie en dus nu doe je alleen maar leuke dingen.

foto: Natalie Timmerman


Al een tijdje heb ik geen last meer van depressieve klachten. Soms is er nog een dag of een aantal meer dat ik mij weer even niet zo fijn voel maar, de klachten worden minder scherp en minder lang. De periodes tussen zulke dagen langer en het basisgevoel van balans en diepe liefde in mijn hart steviger.

Dag na dag, week na week neem ik steeds verder afstand van de persoon met depressies en ben ik meer en meer blij met wie ik ben.

Najagen

Mensen zeggen nu wel:”En? Nu alleen nog maar genieten en leuke dingen doen?” of “Alles vergeten, achter je laten en alleen nog maar leven”. Het verbaasd mij, vol verwondering kijk ik deze mensen aan en denk:”Of ze kennen mij niet of weten echt niet beter”.

Verbinding

Uit depressies betekent namelijk dat ik leef vanuit wie ik ben. Dat ik van elke emotie die ik heb mag houden. Dat ik het liefst moeilijk vragen stel, heel vaak erg serieus ben en soms buikpijn van het lachen heb. Dat ik kan genieten van stilte en rust en heel soms van een uit de boxen knallend muziekje en dansend door de kamer. Dat ik elke dag weer het beste uit mijzelf en de mensen om mij heen probeer te halen. Dat ik durft te twijfelen en angst te hebben en dat ik daarom van mijzelf mag houden.

Uit depressies betekent voor mij niet het najagen van “leuke dingen” maar, kunnen aanvaarden en genieten van elke seconde, ongeacht hoe ik mij voel. Uit depressie is voor mij, mijzelf te durven en kunnen zijn om van daaruit de wereld een beetje mooier te maken. In elke woord, gebaar en actie. Elke dag weer die keuze maken om dat te doen wat er voor mij toe doet. Alle ruimte voor mijn grote hart en van daaruit alles door te geven wat mijn depressies mij gegeven heeft. Zelfliefde, verbinding, groei en onvoorwaardelijkheid. Het gaat er niet om wat je najaagt. Het gaat erom te “zijn”, en dat is genoeg.

Liefs Anita

https://jouwvisiejouwkracht.nl/jouw-visie-jouw-kracht-training/

Erkenning van jezelf

jouw visie jouw kracht-wie is Anita
Ik ben radeloos geweest door depressies. Wat achteraf een nieuw begin bleek te zijn. Wil je meer weten kijk dan op www.jouwvisiejouwkracht.nl

Veel mensen met depressieve klachten worstelen hiermee omdat ze geen idee hebben hoe dat werkt en hoe je erkenning voor jezelf mogelijk maakt. Dit is geen onwil of onkunde maar vaak het simpele feit dat ze niet weten hoe dat werkt. Er was geen voorbeeld van in hun jeugd waar ze het van konden afkijken of de kennis ervan ontbreekt. Ik zeg heel vaak tegen klanten:”Wat je niet weet, kun je gebruiken”. Het klinkt heel simpel maar, ik weet dat het dat niet altijd is. Nieuwe kennis betekent vaak niet alleen het leren van feiten maar, brengen ook nieuwe tools met zich mee en samen geven ze nieuwe ervaringen. Nu is dat precies de bedoeling om van depressieve klachten af te komen, omdat wat er voorheen gedaan werd niet werkte dus is er dus wel nieuwe kennis nodig om verandering teweeg te brengen.

Erkenning betekent ook jezelf vergeven

Erkenning van jezelf betekent ook dat je jezelf ook vergeeft. Voor dat wat je niet gedaan hebt maar, wel had willen doen. Of dat je jezelf vergeeft dat je jezelf schade heb laten aandoen of jezelf hebt aangedaan. Vergeving dat je een ander de regie over je leven hebt gegeven en zo nog veel meer. Voor iedereen is dat weer anders.

Erkenning is ook trots mogen zijn op jezelf

Aan de andere kant betekent jezelf erkennen ook dat waar je trots op bent. Wat heb je juist wel gedaan? Waar heb je juist wel voor jezelf gekozen of wat heb je inmiddels geleerd zodat je bent waar je nu bent?

Mijn grootste uitdaging in mijzelf kunnen erkennen

Mijn grootste uitdaging om mijzelf te mogen erkennen in wie ik ben. Mijn eigen struggle mijzelf te erkennen was dat ik niet alleen mijzelf maar ook mijn dochter heel veel pijn heb laten ondergaan. Ik heb namelijk als moeder toegestaan dat mijn dochter vijf jaar lang, psychisch te laten mishandelen door de leerkrachten. Ze was nog maar een heel klein meisje dat niets anders te horen kreeg (of de leerkrachten naar haar uitstraalden) dat ze niets kon, lui was en nooit zelf met haar werk kon beginnen. Inmiddels hebben zowel mijn dochter en ik bijgeleerd en niets bleek uiteraard minder waar. Beide zijn we er in eerste instantie behoorlijk door beschadigd en wat was het moeilijk om mijzelf daarin te vergeven en te erkennen dat ik toen echt niet anders kon reageren dan toen ik toentertijd deed. Maar we lieten het er niet bij zitten en zijn gaan leren!!! Maar dan echt leren. Kennis die er toe doet! Tools, nieuwe ervaringen en levenslessen en dat maakt dat we nu zijn waar we nu zijn en daar mogen we trots op zijn.

Waar ik trots op ben!!

Trots kan ik nu ook op mijzelf zijn en het meest trots ben ik op het feit dat ondanks alles mijn hart nog steeds net zo open, groot en zacht is als toen ik kind was! Dit hart maakt onder andere wie ik ben. Voor niemand voel ik haat of boosheid en oké sommige mensen hoef ik niet te ontmoeten omdat ik mijzelf daar geen plezier mee doe maar rancune is er niet, laat staan haat.

En nee, ik ben niet naïef of dom. Ik ben iemand die weigert om agressie de wereld in te brengen. Verdeeldheid te zaaien of iemand in zijn onkunde aan te kort van kennis bij een ander die dan onderuit te halen. Zou ik dat doen dan doe ik precies hetzelfde doen wat mij jaren is aangedaan en daar ga ik mijzelf niet mee vermoeien.

Tja, kom ik toch weer op erkenning

Erkenning van jezelf kan alleen als je nieuwe kennis op doet. Met de kennis die je hebt blijf je immers in cirkels draaien. Kennis maakt macht, ook bij depressies!

Depressies versus topsport

Veel meer dan dat nu voorhanden is!

Vergelijk het met een topsporter. Uit depressies komen vergt namelijk net zoveel inzet, uitdaging, studie, doorzettingsvermogen en tijd van de persoon die last heeft van depressieve klachten. Niet zelden gaan er vaak jaren overheen voor iemand eruit kan komen. Volgens mij kan dat echt veel menselijker, efficiënter, beter en meer op maat toegesneden. Zodra de hulpverlening veel meer uitgerust is met meer disciplines en dus toegang heeft tot meer kennis, ervaring en tools. Waarbij de persoon uiteraard zelf de leiding blijft houden.

Om uit een depressie te komen zou er een veel groter scala aan deskundigen voor deze mensen moeten zijn. Willen we er een echt op maat gemaakt pakket voor een persoon van maken die de “schakels in het hoofd om durft en kan gaan zetten”.

Het klinkt waarschijnlijk als een utopie maar dat is het niet. Ook zal niet iedereen op elk vlak professionele hulp nodig hebben maar ik denk wel ondersteuning op al deze vlakken. Net zoals een topsporter dat nodig heeft gehad om die topprestatie neer te zetten. Daar waar het allemaal om gaat, die momenten waarin alles samenvalt en er mooie overwinningen zijn.

Depressies en psychotherapeut

Als eerste heeft ook een topsporter een psycholoog tot zijn beschikking. Er zijn bij iedereen wel stukken in het verleden dat aandacht en liefde nodig. Oude overtuigingen, emoties of angsten die verwerkt mogen worden zodat het de toekomst niet meer in de weg blijft staan. Het kanaliseren,  inzichten in gedrag en emoties is één van de mooie taken waarmee een psychotherapeut mensen kan begeleiden.

Depressie en voeding

Niet zelden hebben mensen met depressieve klachten moeite met het verteren van voedsel of eten ze te veel of alleen maar ongezond. Kiezen voor gezond voedsel lijkt dan makkelijk om te gaan doen, alleen werkt het zo niet wanneer een hoofd vol zit met depressieve klachten. Het inkopen en/of bereiden van gezond voedsel komt niet eens als optie naar boven. Laat staan om te kiezen voor gezond. Daarbij is het lichaam vaak ook zwaar verzwakt waardoor het een veel te grote opgave is om naar te winkel te gaan of te gaan bereiden. Ook hier kunnen mensen met depressieve klachten wat hulp bij gebruiken. Niet alleen om gezond voedsel tot hun beschikking te krijgen maar, ook om weer te leren luisteren wat hun unieke lichaam als gezond ervaart. Ook hier zitten enorme verschillen.

Depressie en lichaam/beweging

Vaak krijgen mensen met depressieve klachten te horen dat ze meer moeten bewegen. Voor velen geldt dat waarschijnlijk ook zo maar, zeker niet voor iedereen! Ikzelf had een lichaam dat zo uitgeput was dat een wandelingetje al veel te veel prikkels gaf en mijn lichaam nog meer uit putte. Laat staan dat ik met wilskracht een sport zou zijn gaan beoefenen op dat moment. Mijn lichaam en geest hadden herstel nodig en dat lukte vaak alleen maar door te slapen, slapen en nog eens te slapen. Door steeds weer te luisteren wat mijn lichaam aangaf wat ik wel aankon en niet over die grenzen heen te gaan. Daarnaast had ik mensen om mij heen verzameld die voor mijn lichaam zorgde en op een zachte manier het ondersteunde om van stilstand over te gaan naar herstel. Op een manier dat mijn lichaam en geest het wel aankon.

Depressie en de dagelijkse dingen

Er is geen topsporter die zich met allerlei dagelijkse dingen bezig houdt. Een echte topsporter heeft zijn focus op zijn sport liggen. Ik heb gemerkt dat dat om uit mijn depressies te komen ook gold. Ik had dingen te stoppen om te doen. Taken werden zoveel mogelijk overgenomen door mijn man. Op de momenten dat ik echt heel erg in een proces van ontwikkeling zat had ik nog meer dan ooit, alles wat daar niet mee te maken had los te laten en over te laten nemen of te laten liggen. De groeiprocessen vergden teveel energie om er nog allerlei futiliteiten naast te doen. Ik had daar dus echt mee te stoppen en waar het kon dat overgenomen werd.

Depressie en begrip

Een groep hebben van familie en vrienden die op je vertrouwen. Die weten dat zodra het weer kan je weer contact op gaat nemen, is een fijne en belangrijk onderdeel. Heel vaak is dat er namelijk niet. Wanneer een topsporter zich moet voorbereiden op een wedstrijd en zich daarvoor ook helemaal afsluit en geen tijd heeft wordt dat over het algemeen als goed ervaren. Die heeft misschien niet veel vrienden omdat het voor veel mensen toch wel moeilijk is om hier mee om te gaan, maar wel echte. Bij depressieve mensen is vaak heel anders. Hebben zij het nodig om even afstand te nemen en alle aandacht op hun groeiproces te hebben. Dan kunnen ze er vaak op wachten voor er allerlei verwijten hun kant op gegooid wordt. Dat, terwijl ze echt niet in staat zijn om dan sociale contacten te onderhouden of “om gezellig te doen”.

Nogmaals alle energie zit in het groeiproces om de schakels in het hoofd om te krijgen. Dat kan alleen door diep naar binnen te keren en te stoppen met vechten wat de depressieve klachten ze willen vertellen. Diepe depressieve klachten zijn niet het gevolg dat ze zich niet goed voelen. Het is het onophoudelijke gevecht tegen dat wat er al is. En als de ziel te erg uitgeput is doet het niets anders dan die persoon weer terug te brengen bij de essentie. Eerst de persoon zelf, dan de rest. En dat maakt dat ze zich zo slecht gaan voelen.

Depressie en verbinding

Mensen met depressieve klachten ervaren niet zelden enorme eenzaamheid. Volgens mij is dat ook heel logisch want, als er iets niet is voor mensen met depressies dan is het wel inspiratie! Niet zelden worden ze nog in een hoekje weggezet en maken ze met hun moeilijke vragen veel angst bij anderen los. Dat het makkelijker is om ze te vermijden. Als je de moed hebt om naar ze te luisteren en echt te horen wat er gezegd wordt dan krijg je levensvragen en antwoorden! Als er voorbij de symptomen van de depressie wordt gekeken gaat er een wereld open. Het wordt dan ook hoog tijd om mensen met depressieve klachten te zien in wie ze zijn en ze zo te behandelen. Dat ze zelf gaan zien hoe waardevol ze zijn, juist in hoe ze zijn. Dat vooral inspiratie ook gaat horen bij depressies en er zo verbinding kan ontstaan. Een topsporter kan toch ook geen topprestatie neerzetten zonder vertrouwen en inspiratie om hem heen te hebben? Elk mens heeft verbinding nodig, een platvorm van mensen om zich heen waar die zich op af kan zetten om te groeien en ontwikkelen.

Depressie en coach

Onmisbare combinatie wat mij betreft. Er is gewoon iemand nodig die je ondersteunt vanuit het hier en nu. Die veel kennis heeft, ervaringen en tools waardoor die dat over kan brengen naar iemand met depressieve klachten. Een coach kan je nieuwe ervaringen op laten doen waardoor je je kan ontwikkelen. In de systemen en de kennis waar iemand met depressieve klachten altijd heeft verkeerd is blijkbaar niet toereikend genoeg geweest om überhaupt te voorkomen om erin terecht te komen. Een coach ondersteunt je om je daar te krijgen waar je zelf wilt zijn. Laat je d.m.v. nieuwe kennis, ervaringen en tools antwoorden vinden in jezelf. Antwoorden die er altijd al zaten maar waar je alleen nog geen toegang toe had.

Depressie en de persoon

En als laatste de persoon zelf. Iedereen die de weg aangaat om te stoppen met vechten tegen de depressieve klachten en durft te gaan ontdekken wat de oorzaak eronder is, is voor mij een held. Alleen de persoon zelf kan de schakels in het hoofd omzetten! Net zo goed dat de uiteindelijke gewonnen wedstrijd alleen door de topsporter gewonnen kan worden. En voor mensen met depressieve klachten kan dat wat mij betreft een stuk minder eenzaam dan nu het geval is en ook een stuk meer inspiratievol.

Dat is waar ik mij mee bezig zal blijven houden, net zolang tot mensen met depressieve klachten er toe doen in de maatschappij. Net zoals dat nu al in opmars is voor mensen met down, autisme of dyslexie want, ook mensen met depressieve klachten horen in de maatschappij en dat is niet voor niets. Ieder van hen heeft een eigen doel te vervullen. Ze hebben tenslotte niet voor niets zo’n groot hart, rechtvaardigheidsgevoel en empathie.

Training jouw visie, jouw kracht

Daarom heb ik niet alleen een training gemaakt waarbij er gecoacht wordt gedeeltelijk 1 op 1 maar ook in groepen. Dat zal de inspiratie naar elkaar alleen maar vergroten en de eenzaamheid verminderen. Ik zal er dan ook alles aan doen alle hierboven genoemde punten in de toekomst ook te implementeren in mijn training. Zodat er een totaal en passend systeem ontstaat waar iemand met depressieve klachten zijn topprestaties kan gaan ontdekken en laten zien.  

www.jouwvisiejouwkracht.nl

Liefs Anita

Schuld, schuldiger, meest schuldig door depressie

Jouw visie, jouw kracht-homeEén van de meest lastige dingen die er speelde toen ik depressief was, was dat ik er niet kon zijn voor mijn kinderen. Dat ze een moeder hadden die niet alleen mentaal aan het knokken was maar ook een lichaam had dat volledig op was. Ik was zo ontzettend moe in alle opzichten en zo weinig in staat om wat met de kinderen te doen. Er waren zoveel dagen dat ik kruipend mijn bed uit kwam. Net genoeg energie had om de kinderen naar school te brengen om vervolgens op de bank neer te ploffen tot ik ze weer uit school haalde en een paar uur op kon zijn. Vervolgens ging ik tegelijk met mijn kinderen weer naar mijn bed te gaan. Niet alleen had ik niet energie voor “leuke” dingen ook mentaal trok ik het niet. Even gezellig ergens thee drinken? Onmogelijk. Winkelen? Alleen al dat stuk fietsen, niet te doen. Het huishouden was niet meer vanzelfsprekend en ook alle dingen die je “normaal” gesproken doet, niet meer aan de orde.
Wat heb ik mij schuldig gevoeld naar mijn kinderen toe. Ik koos er al niet voor om mij zo te voelen en er zo aan toe te zijn, maar zijn al helemaal niet!

Depressie is niet uit te leggen

Hoe leg je het ook uit aan je kinderen hoe het met je gaat? Al die dagen dat ik als een zombi door het huis liep. Moe, moe en nog eens moe met een hoofd die een eigen leven leek te leiden.
Ik kon het ze ook niet uitleggen wat er aan de hand was. Ik wist het zelf niet eens! Ik wist alleen hoe ik mij voelde en daar was niets moois aan.

Stap voor stap

En toch, toch bleef ik vooruit gaan. Ergens in mijn slechtste dagen was er een keer dat stemmetje die zei:”Er is er maar één die je hier uit kan halen en dat ben je zelf”!
Ik wist meteen dat dat ergens mijn eigen innerlijke stem was en dat het waar was. En aangezien het toch niet slechter kon worden ben dat maar gaan doen. Stapje voor stapje en soms viel ik in sprongen weer achteruit. Ik was zo ver “weg” dat ik de ministapjes alleen maar voor mijzelf zette. Het zou mooi klinken als ik kon zeggen dat mijn kinderen de reden was dat ik die stapjes maar bleef zetten, maar niets was minder waar. Ik maakte ze alleen voor mijzelf, alles wat verder weg was kon ik op die momenten niet aan.

Zodra ik wat herstelde kwam het. Schuldgevoel!

Pas wat later, toen het weer een stuk beter ging en het mogelijk was voor mij om mijn wereld weer een beetje te vergroten kon ik ook weer bewust voor mijn kinderen kiezen.
En juist toen begon ook mijn geweten te knagen. Mijn prachtige kinderen met een moeder die er zo vaak, zo slecht aan toe was. Heel veel dagen op bed lag tot niets in staat. Niet alleen omdat mijn hoofd er zo slecht aan toe was, dan wel omdat mijn lichaam weer eens ziek was.

Het depressieproces is zoveel meer dan alleen maar slecht

Toch was er geen andere weg dan maar door te gaan en nu achteraf en een paar jaar verder kan ik zien dat juist ook die periodes niet slecht waren. Ook niet voor mijn kinderen! Juist mijn struggles bleek ook voor hen heel waardevol te zijn. Er is inmiddels geen onderwerp wat hier niet besproken kan worden of een emotie die nog verborgen hoeft te blijven. Mijn kinderen hebben mijn gevecht van dichtbij kunnen zien hoe ik stapje voor stapje, meer en meer van mijzelf ging houden. Hoe ik steeds meer kon kiezen wat goed is voor mijzelf. Hoe ik uit liefde dingen en mensen durfde los te laten. Hoe ik steeds beter en beter zonder oordeel naar mijzelf kan kijken. Dat ik het waard ben om…. Genoeg te verdienen, te mogen zijn wie ik ben of om nee te mogen zeggen. Dat ook ik mensen om mij heen verdien die mij waardevol vinden en van mij houden zoals ik ben. Dat ook mijn manier van denken er mag zijn. Dat ik niet meer als boksbal gebruikt wil worden waar anderen hun eigen angsten en onzekerheden op afreageren en nog zoveel meer!

Als alles op zijn plaats valt

Het was een zoektocht en een enorme puzzel om dit allemaal aan kennis bij elkaar te verzamelen en dan ook nog eens echt zo te gaan voelen en ervaren, maar het is gelukt! En als ik zie wat het niet alleen voor mij opleverde maar indirect ook mijn kinderen was het het allemaal meer dan waard!

Echte verbinding ontstaat pas als je in verbinding met jezelf bent

En ja, dat begon echt met stoppen te denken dat ik mijn kinderen tekort doe als ik eerst voor mijzelf zorg. Het is echt waar dat wanneer je goed voor jezelf zorgt je juist zoveel meer waard bent voor je kinderen. Het klinkt tegenstrijdig in theorie maar, in de praktijk is dat het absoluut niet.

Ik heb het er nu wel eens met mijn kinderen over hoe ik mij voelde toen het zo slecht ging (in zoverre dat nog gaat omdat ik het niet meer echt kan voelen. Het is alleen nog maar een herinnering geworden) waarop mijn kinderen mij verbaasd aankijken en zeiden:”mam, ik heb geen idee waar jij het over hebt”. Toen wist ik het helemaal zeker. Het hele proces was niet voor niets geweest! Het doorgeven van depressiviteit van generatie op generatie is hier bij mij doorbroken en dat is meer waard dan welk kado of uitje dan ook!

Wil jij ook een handleiding over het hoe, wat, waar en waarom van je depressieve klachten? Kijk dan maar eens hier!

www.jouwvisiejouwkracht.nl

Wat als mensen met depressies juist degenen zijn die voorop lopen in de ontwikkeling van de mens?

Jouw visie, jouw kracht-homeStel je voor dat dat wel eens waar zou kunnen zijn?

Wat betekent dat dan als maatschappij? Gaan we dan wel juist met deze mensen om? Zeggen we wel de goede tegen ze en behandelen we ze wel op een manier die aansluit in die ontwikkeling die ze al hebben meegemaakt maar de maatschappij nog niet?

Dit verzin ik niet voor niets maar zijn logische vragen die bij mij opkomen na alles wat ik gehoord, gelezen en ervaren heb over depressies. Is het namelijk niet zo dat juist deze mensen zich gespleten voelen in wie ze zijn en dat wat de maatschappij of het gezin waar ze vandaan komen van ze vraagt?

Is het niet zo dat juist deze gespletenheid die interessante vragen oproept gezien worden door de maatschappij als negatief of fout?

Is het niet zo, dat juist het hart van mensen met depressies al weet wat de antwoorden zijn maar het brein dit niet zo kan verwerken nog omdat ze steeds te horen krijgen dat dat fout is? 

Dat juist die frictie tussen wat hun hart aangeeft en de maatschappij van ze vraagt een onoverkomelijke brug lijkt te zijn?

Dat de maatschappij het gemiddeld nog niet aankan om te zien dat het geen lastige vragen zijn die mensen met depressies stellen maar uitnodigende en diepe vragen zijn? Vragen waar vaak niet zomaar een antwoord op te geven is?Die angst oproept bij de gemiddelde maatschappij niet bij zichzelf durft te kijken hoe dingen veranderd dienen te worden? Dat de maatschappij in plaats daarvan mensen persoonlijk onderuit schopt omdat het die vragen (nog) niet wil horen?

Is het historisch gezien niet ontzettend logisch dat er juist nu zoveel mensen depressief zijn?

Dat er juist nu zoveel mensen zijn die al voelen dat waar we mee bezig zijn geweest niet meer past bij de huidige samenleving? Wordt het dan niet tijd dat we stoppen met bang te worden voor deze mensen en ze in een hoekje neer te zetten? Wordt het geen tijd om deze mensen te gaan omarmen en nieuwsgierig te worden wat ze te vertellen hebben? Gewoon omdat ze dus verder zijn dan de gemiddelde persoon in de maatschappij in hun ontwikkeling?

We leven nu gelukkig al een aantal decennia in vrede en vanuit die relatieve rust kunnen we de balans opnieuw gaan opmaken. Kloppen de patronen waar we als maatschappij in leven nog wel? Zijn die in deze maatschappij nog wel nodig of wordt het tijd dat we ze gaan herzien?

Mensen met depressies hebben moeite met het constante veroordelen van andere mensen, hechten geen status aan geld of spullen, zijn het ermee oneens dat alles wat anders is eng is, dat een ander een “vijand” is en dat ergens je schouders onder zetten zonder bij jezelf te blijven schadelijk is.

Historisch gezien klopt het dat “we” als maatschappij deze waarden nog wel hebben.

We komen uit de oorlog en je moest oordelen over anderen om te weten of je die kon vertrouwen. Je moest alles wat anders was wel eng vinden om je op de hoede te houden dat je niet met de vijand in aanraking kwam. Na de oorlog moesten de schouders er wel onder gezet worden omdat het land weer opgebouwd diende te worden en was verzamelen van voedsel en goederen wel nodig omdat er nog maar weinig was. Alleen……. die patronen en overlevingsmechanismen die hoorden bij toen, zoveel jaar geleden! In de huidige maatschappij wordt er alleen maar mensen en natuur mee beschadigd!

Het tot vijand maken van een bevolkingsgroep of groep leerlingen in een klas, het constante oordelen over anderen terwijl er geen vijand meer is, het doorgeslagen verzamelen van spullen dat niet meer dient als eerste levensbehoefte maar nutteloze nietszeggende bling en alsmaar doorgaan waarbij je jezelf volledig verliest is een zinloos leven.

Weet je mensen met depressies zijn zo gek nog niet.

Ze zijn juist slim en zijn moedig. Zij hebben het lef om dit allemaal al te voelen ook al geeft het zoveel verwarring bij ze en daar is pure moed voor nodig!! Het is zoveel gemakkelijker om je hart ervoor af te sluiten en al die lastige vragen niet aan te gaan. Mensen met depressies zijn helden en elk persoon die het ook nog lukt om op hun eigen manier eruit te komen en vanuit hun hart iets gaan doen waardoor ze de wereld een beetje mooier maken, zijn niet alleen helden maar zijn ook nog eens ongelooflijk bewonderingswaardig!

Positief denken bestaat niet!

Jouw Visie Jouw kracht - Erkenning

Positief denken bestaat niet!

We kennen allemaal wel van die flitsende quotes over positief denken. Positief denken gaat je leven veranderen, echt waar! Positief denken kun je leren!

Alleen positief denken bestaat volgens mij helemaal niet, net zo min dat negatief denken bestaat. Ik zal het nader uitleggen.

Oordeel

Als eerste: Zolang we mensen in groepen blijven stoppen, vellen we een oordeel. Wie bepaalt er eigenlijk wat positief of negatief is? Wat maakt een ander een beter persoon om te vinden dat wat jij denkt positief of negatief is? Het is zo suggestief als wat. Wat de één zogenaamd positief vindt, vindt een ander hartstikke negatief en visa versa.

De Negatief denkende mens

Ten tweede: We kennen allemaal het gezegde wel van: “beren op de weg zien”. Iemand die zich blijft focussen op de blokkade/pijn/verandering die die ziet in zijn leven. Die persoon kan er geen oplossing voor bedenken of er anders in kan gaan staan. We noemen deze mensen over het algemeen negatieve mensen maar zoals ik al zei:”die bestaan dus niet!” en ik zal het nader uitleggen.

Ieder mens wordt namelijk geboren, en zonder inmenging van anderen leren baby’s en kleine kinderen van alles en nog wat. En hoe slim ze ook zijn, er is nog geen enkel kind geweest bij wie het leren van b.v. lopen in één keer lukte. Ook toen ze zo klein waren en vooruit wilden, hebben er van die beren op de weg gestaan. Die beren hebben ze met vertrouwen in zichzelf van hun pad verwijdert tot dat wat ze wilden wel lukte.  Ja, ook de zogenaamde “negatief denkende” mensen hebben dat ooit ook gekunt en gedaan!

Is het dan niet heel bijzonder dat wanneer deze mensen ouder worden steeds meer en meer alleen de beren zien en niet meer weten hoe ermee om te gaan? Hoe kan het toch dat deze mensen in rondjes voor die beer blijven draaien en draaien en maar niet verder komen? Veroorzaakten ze dat zelf? Is dat omdat ze zo zijn? Of zit het complexer in elkaar?

Positief denkers

Ik hou van deze groep mensen. Ze zijn zo interessant en het tegenovergestelde van de groep waar ik volgens de maatschappij bij hoorde. Ik was een “echte” negatieveling” maar dat komt zo.

Deze positief denkende mensen worden bejubelt en geëerd. Ben je positief dan houdt de maatschappij van je!! Je mag er trots op zijn dat je zo bent, want je ziet niet alleen de beren maar ook een manier om er omheen te komen. Daar houdt de maatschappij van. Niet moeilijk doen, vooral geen lastige vragen stellen. Laat staan dat er ook nog allemaal nare gevoelens bij die beer hoort. Nou, dan kun je er maar beter uit de buurt blijven!

De dappere onder ons

De echt dappere onder ons weten dat ze niet positief of negatief zijn. De dappere onder ons lopen op hun eigen weg. De enige juiste voor hen. De dappere ziet de beer. Kijkt die aan, net zolang totdat ze er onvoorwaardelijk van kunnen houden. Soms gaat dat snel, soms duurt het wat langer. Soms lukt het in één keer, soms laagje voor laagje. En weet je wat zo bijzonder is? Zodra ze oprecht van die beer kunnen houden zal die beer uit zichzelf aan de kant gaan. Deze mensen blijven echt alleen maar op hun eigen weg. Een andere is gewoon geen optie, de echt dappere onder ons.

Ik denk dat we als kind allemaal zo waren, maar door de maatschappij in het positieve en negatieve werden verdeelt. Een kind kijkt van nature naar de beer. Met vertrouwen in zichzelf, met liefde voor zichzelf en voor die beer. In harmonie met dat wat het voelt. Alles is toegestaan voor een klein kind, huilen als je pijn hebt, lachen bij plezier en alles er tussenin. Zo jammer, dat volwassenen dat van nature uiteraard nog wel hebben, maar er niet meer op durven vertrouwen. Want, wil je echt op je eigen weg blijven, uit depressies komen of uit andere overlevingsmechanismes ontkomen dan zul ook jij je bij de dapperen moeten voegen. Er is geen andere weg want al die beren die zijn van jou. Niemand anders heeft dezelfde beren als jij. Jij bent de enige die van ze kan gaan houden, zodat ze voor je aan de kant gaan als jij zover bent.