Gelukszoeker of iets meer nuance?

En dan lees ik een artikel van de man die boven aan de keten staat van de psychiatrie en dacht echt: “Heh, wat zegt hij nou? Hij heeft het erover dat mensen vooral op zoek zijn naar geluk en niet dat deze mensen niet echt lijden, maar dat de weerbaarheid te laag zou zijn. Als hij zo over mensen zoals ik denkt. Mensen die last hebben van depressies en neergezet worden als gelukszoeker en niet weerbaar genoeg, wat schiet je dan tekort naar een hele groep van de bevolking.
Volgens deze man hoor ik dus ook bij de groep van gelukszoekers. Wees eerlijk. Ik kom uit een veilig thuis, op school kon ik net aan meekomen en vrienden had ik ook. En toch had ik last van depressies. En al kan ik alleen voor mijzelf spreken ook de mensen die ik ken in mijn omgeving met soortgelijke verhalen verdienen echt wel wat meer nuance dan dat.

Mensen met depressies zijn waardevol!

Het gaat namelijk veel verder dan wat hij beschrijft. Mijn beeld van deze groep zijn het juist de mensen met een heel groot hart, veel intelligentie en een groot rechtvaardigheidsgevoel die juist “uitvallen” en in depressies terecht komen.
Maar laat ik het bij mijn verhaal houden. Ik was een kind dat niets van de wereld begreep. Honger, oorlog, straf die klasgenoten kregen, pesten en kinderen in groepen delen van goede en minder goede leerlingen. Al deze informatie die ik elke dag had te verwerken was gewoon teveel. Er was gewoon teveel narigheid voor mijn hart om te verwerken waardoor ik niet meer tot mijzelf kon komen. Ik groeide op in een omgeving die al die moeilijke vragen van mij over zulk dingen niet wilden horen. Ik moest mij dan ook vooral niet zo aanstellen, eens positief worden of anders tegen dingen aan gaan kijken. Met andere woorden, al die onbegrepen dingen die pijn deden in mijn hart mochten niet bestaan. Ik had maar door te gaan waarbij dit deel van wie ik was vooral niet mocht bestaan.

Frictie tussen wat het hart voelt en wat de maatschappij vraagt

Juist die frictie tussen wat ik voelde en waar ik antwoorden op nodig had en het vechten tegen deel van mij dat ik ook ben, maakte dat ik in de depressies terecht kwam. Doordat ik niet mocht zijn wie ik was, een kind met levensvragen en vragen met grote triggers die af werden gedaan als beangstigend, te diepgaand of te onoplosbaar mocht geen stem hebben in deze maatschappij.
En misschien zag ik er aan de buitenkant uit als een “gelukszoeker”, van binnen was dat zeer zeker niet aan de orde. Ik had alleen antwoorden nodig op mijn vragen, heel veel erkenning en liefde voor mijzelf nodig zodat er ruimte zou zijn voor wie ik ben. Dat ook ik mag zijn zoals ik ben. Alleen zo kon ik ontdekken wat de toegevoegde waarde van mij is in deze maatschappij i.p.v. onderuit geslagen in depressies. Alleen op deze manier waren mijn depressies geen einde maar een nieuw begin. Want nu kan en mag ik van mijzelf zijn wie ik ben en juist daardoor ontstaat er dat wat echt gelukkig maakt. Kunnen zijn wie ik ben
en echte verbintenissen dan hoef ik niet meer te zoeken. Geluk is er dan.

#depressie#zelfliefde#psychologie#gelukszoeker