In/uit depressies

Depressie als leermeester

Inmiddels ben ik enige tijd verder en begint mijn geheugen te vergeten hoe het ook alweer was om depressief te zijn. Ik vergelijk het met heftige pijn. Zodra het voorbij is, en zeker wanneer het enige tijd geleden, dan weet je nog dat je pijn had, maar hoe dat precies was en voelde kan je met de beste wil van de wereld niet meer herinneren. Zo is het voor mij ook met depressieve gevoelens. Ik kan het mij niet precies meer voorstellen of invoelen hoe het werkelijk was. Het is er niet totdat er soms nog weer even een vlaagje van voorbij komt. Dan weet ik alles weer!

In/uit of toch genezen?

Dus tja, ben ik nu uit of nog steeds in depressie? Of val ik toch echt wel onder genezen omdat die vlaagjes nooit lang duren? Mensen vragen dat ook gewoon. En? Ben je eruit? Of ben je genezen? Maar ik kan daar geen antwoord op geven omdat die vragen niet kloppen.

Depressie als leermeester

Waar ik in de afgelopen jaren namelijk mee bezig ben geweest is dat ik van mijn depressieve gevoelens mijn leermeester heb gemaakt. Elke keer weer (eerst onbewust) vroeg ik mij af:”Wat wil jij mij leren?” Dat vergde veel moed en gaf veel verwarring omdat ik daardoor automatisch stopte met verzet tegen de depressieve gevoelens. Wat precies het tegenovergestelde is van dat wat er maatschappelijk gebruikelijk is.

Het is wie ik ben

Ik maakte van mijn klachten mijn leermeester en ja, soms komt er nog een vlaagje voorbij. Elke cel en al mijn gedachten springen dan weer in de houding van afweer en verzet. Alleen heb ik niet voor niets zoveel geleerd en training gehad om mij van mijn stuk te laten gaan. Ik pak mijn handboek erbij, geef liefde aan mijzelf en vraag van daaruit:”Depressieve gevoelens, wat willen jullie mij deze keer leren?΅ Wat maakt dat nu even tijd en aandacht van mij verdiend zodat dat wat mij pijn doet kan helen en eventueel losgelaten mag worden? Soms komen er tranen bij. Soms is een kopje thee en een beetje tijd genoeg. Mijn supergrote hart was gewoon weer even overbelast en geraakt door dingen uit het leven of oude pijn die geraakt wordt door in het leven te gaan staan.

De kracht van zachtheid

Ook dit is wie ik ben. Het hoort bij mij en zo langzamerhand ga ik er meer en meer van houden! Mijn hart is groot, zo groot dat ondanks alles weigerde om te verharden of er muren omheen te zetten. Dat maakt dat, hoe moeilijk ik het soms ook heb, dat mijn hart en ziel elke keer weer opnieuw zullen kiezen voor liefde, vertrouwen en verbinding in plaats van haat, angst en disconnectie. Dat ik daardoor mijn hele leven door blijf ontwikkelen en groeien zodat juist mijn grote hart meer ruimte in kan nemen en ik dus kwetsbaar ben dat neem ik voor lief.

https://jouwvisiejouwkracht.nl/jouw-visie-jouw-kracht-training/

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *