Wat als mensen met depressies juist degenen zijn die voorop lopen in de ontwikkeling van de mens?

Stel je voor dat dat wel eens waar zou kunnen zijn? Wat betekent dat dan als maatschappij? Gaan we dan wel juist met deze mensen om? Zeggen we wel de goede tegen ze en behandelen we ze wel op een manier die aansluit in die ontwikkeling die ze al hebben meegemaakt maar de maatschappij nog […]

Positief denken bestaat niet!

Positief denken bestaat niet! We kennen allemaal wel van die flitsende quotes over positief denken. Positief denken gaat je leven veranderen, echt waar! Positief denken kun je leren! Alleen positief denken bestaat volgens mij helemaal niet, net zo min dat negatief denken bestaat. Ik zal het nader uitleggen. Oordeel Als eerste: Zolang we mensen in […]

Wat als mensen met depressies juist degenen zijn die voorop lopen in de ontwikkeling van de mens?

Jouw visie, jouw kracht-homeStel je voor dat dat wel eens waar zou kunnen zijn?

Wat betekent dat dan als maatschappij? Gaan we dan wel juist met deze mensen om? Zeggen we wel de goede tegen ze en behandelen we ze wel op een manier die aansluit in die ontwikkeling die ze al hebben meegemaakt maar de maatschappij nog niet?

Dit verzin ik niet voor niets maar zijn logische vragen die bij mij opkomen na alles wat ik gehoord, gelezen en ervaren heb over depressies. Is het namelijk niet zo dat juist deze mensen zich gespleten voelen in wie ze zijn en dat wat de maatschappij of het gezin waar ze vandaan komen van ze vraagt?

Is het niet zo dat juist deze gespletenheid die interessante vragen oproept gezien worden door de maatschappij als negatief of fout?

Is het niet zo, dat juist het hart van mensen met depressies al weet wat de antwoorden zijn maar het brein dit niet zo kan verwerken nog omdat ze steeds te horen krijgen dat dat fout is? 

Dat juist die frictie tussen wat hun hart aangeeft en de maatschappij van ze vraagt een onoverkomelijke brug lijkt te zijn?

Dat de maatschappij het gemiddeld nog niet aankan om te zien dat het geen lastige vragen zijn die mensen met depressies stellen maar uitnodigende en diepe vragen zijn? Vragen waar vaak niet zomaar een antwoord op te geven is?Die angst oproept bij de gemiddelde maatschappij niet bij zichzelf durft te kijken hoe dingen veranderd dienen te worden? Dat de maatschappij in plaats daarvan mensen persoonlijk onderuit schopt omdat het die vragen (nog) niet wil horen?

Is het historisch gezien niet ontzettend logisch dat er juist nu zoveel mensen depressief zijn?

Dat er juist nu zoveel mensen zijn die al voelen dat waar we mee bezig zijn geweest niet meer past bij de huidige samenleving? Wordt het dan niet tijd dat we stoppen met bang te worden voor deze mensen en ze in een hoekje neer te zetten? Wordt het geen tijd om deze mensen te gaan omarmen en nieuwsgierig te worden wat ze te vertellen hebben? Gewoon omdat ze dus verder zijn dan de gemiddelde persoon in de maatschappij in hun ontwikkeling?

We leven nu gelukkig al een aantal decennia in vrede en vanuit die relatieve rust kunnen we de balans opnieuw gaan opmaken. Kloppen de patronen waar we als maatschappij in leven nog wel? Zijn die in deze maatschappij nog wel nodig of wordt het tijd dat we ze gaan herzien?

Mensen met depressies hebben moeite met het constante veroordelen van andere mensen, hechten geen status aan geld of spullen, zijn het ermee oneens dat alles wat anders is eng is, dat een ander een “vijand” is en dat ergens je schouders onder zetten zonder bij jezelf te blijven schadelijk is.

Historisch gezien klopt het dat “we” als maatschappij deze waarden nog wel hebben.

We komen uit de oorlog en je moest oordelen over anderen om te weten of je die kon vertrouwen. Je moest alles wat anders was wel eng vinden om je op de hoede te houden dat je niet met de vijand in aanraking kwam. Na de oorlog moesten de schouders er wel onder gezet worden omdat het land weer opgebouwd diende te worden en was verzamelen van voedsel en goederen wel nodig omdat er nog maar weinig was. Alleen……. die patronen en overlevingsmechanismen die hoorden bij toen, zoveel jaar geleden! In de huidige maatschappij wordt er alleen maar mensen en natuur mee beschadigd!

Het tot vijand maken van een bevolkingsgroep of groep leerlingen in een klas, het constante oordelen over anderen terwijl er geen vijand meer is, het doorgeslagen verzamelen van spullen dat niet meer dient als eerste levensbehoefte maar nutteloze nietszeggende bling en alsmaar doorgaan waarbij je jezelf volledig verliest is een zinloos leven.

Weet je mensen met depressies zijn zo gek nog niet.

Ze zijn juist slim en zijn moedig. Zij hebben het lef om dit allemaal al te voelen ook al geeft het zoveel verwarring bij ze en daar is pure moed voor nodig!! Het is zoveel gemakkelijker om je hart ervoor af te sluiten en al die lastige vragen niet aan te gaan. Mensen met depressies zijn helden en elk persoon die het ook nog lukt om op hun eigen manier eruit te komen en vanuit hun hart iets gaan doen waardoor ze de wereld een beetje mooier maken, zijn niet alleen helden maar zijn ook nog eens ongelooflijk bewonderingswaardig!

Positief denken bestaat niet!

Jouw Visie Jouw kracht - Erkenning

Positief denken bestaat niet!

We kennen allemaal wel van die flitsende quotes over positief denken. Positief denken gaat je leven veranderen, echt waar! Positief denken kun je leren!

Alleen positief denken bestaat volgens mij helemaal niet, net zo min dat negatief denken bestaat. Ik zal het nader uitleggen.

Oordeel

Als eerste: Zolang we mensen in groepen blijven stoppen, vellen we een oordeel. Wie bepaalt er eigenlijk wat positief of negatief is? Wat maakt een ander een beter persoon om te vinden dat wat jij denkt positief of negatief is? Het is zo suggestief als wat. Wat de één zogenaamd positief vindt, vindt een ander hartstikke negatief en visa versa.

De Negatief denkende mens

Ten tweede: We kennen allemaal het gezegde wel van: “beren op de weg zien”. Iemand die zich blijft focussen op de blokkade/pijn/verandering die die ziet in zijn leven. Die persoon kan er geen oplossing voor bedenken of er anders in kan gaan staan. We noemen deze mensen over het algemeen negatieve mensen maar zoals ik al zei:”die bestaan dus niet!” en ik zal het nader uitleggen.

Ieder mens wordt namelijk geboren, en zonder inmenging van anderen leren baby’s en kleine kinderen van alles en nog wat. En hoe slim ze ook zijn, er is nog geen enkel kind geweest bij wie het leren van b.v. lopen in één keer lukte. Ook toen ze zo klein waren en vooruit wilden, hebben er van die beren op de weg gestaan. Die beren hebben ze met vertrouwen in zichzelf van hun pad verwijdert tot dat wat ze wilden wel lukte.  Ja, ook de zogenaamde “negatief denkende” mensen hebben dat ooit ook gekunt en gedaan!

Is het dan niet heel bijzonder dat wanneer deze mensen ouder worden steeds meer en meer alleen de beren zien en niet meer weten hoe ermee om te gaan? Hoe kan het toch dat deze mensen in rondjes voor die beer blijven draaien en draaien en maar niet verder komen? Veroorzaakten ze dat zelf? Is dat omdat ze zo zijn? Of zit het complexer in elkaar?

Positief denkers

Ik hou van deze groep mensen. Ze zijn zo interessant en het tegenovergestelde van de groep waar ik volgens de maatschappij bij hoorde. Ik was een “echte” negatieveling” maar dat komt zo.

Deze positief denkende mensen worden bejubelt en geëerd. Ben je positief dan houdt de maatschappij van je!! Je mag er trots op zijn dat je zo bent, want je ziet niet alleen de beren maar ook een manier om er omheen te komen. Daar houdt de maatschappij van. Niet moeilijk doen, vooral geen lastige vragen stellen. Laat staan dat er ook nog allemaal nare gevoelens bij die beer hoort. Nou, dan kun je er maar beter uit de buurt blijven!

De dappere onder ons

De echt dappere onder ons weten dat ze niet positief of negatief zijn. De dappere onder ons lopen op hun eigen weg. De enige juiste voor hen. De dappere ziet de beer. Kijkt die aan, net zolang totdat ze er onvoorwaardelijk van kunnen houden. Soms gaat dat snel, soms duurt het wat langer. Soms lukt het in één keer, soms laagje voor laagje. En weet je wat zo bijzonder is? Zodra ze oprecht van die beer kunnen houden zal die beer uit zichzelf aan de kant gaan. Deze mensen blijven echt alleen maar op hun eigen weg. Een andere is gewoon geen optie, de echt dappere onder ons.

Ik denk dat we als kind allemaal zo waren, maar door de maatschappij in het positieve en negatieve werden verdeelt. Een kind kijkt van nature naar de beer. Met vertrouwen in zichzelf, met liefde voor zichzelf en voor die beer. In harmonie met dat wat het voelt. Alles is toegestaan voor een klein kind, huilen als je pijn hebt, lachen bij plezier en alles er tussenin. Zo jammer, dat volwassenen dat van nature uiteraard nog wel hebben, maar er niet meer op durven vertrouwen. Want, wil je echt op je eigen weg blijven, uit depressies komen of uit andere overlevingsmechanismes ontkomen dan zul ook jij je bij de dapperen moeten voegen. Er is geen andere weg want al die beren die zijn van jou. Niemand anders heeft dezelfde beren als jij. Jij bent de enige die van ze kan gaan houden, zodat ze voor je aan de kant gaan als jij zover bent.

Wat als mensen met depressies juist degenen zijn die voorop lopen in de ontwikkeling van de mens?

Jouw visie, jouw kracht-homeStel je voor dat dat wel eens waar zou kunnen zijn?

Wat betekent dat dan als maatschappij? Gaan we dan wel juist met deze mensen om? Zeggen we wel de goede tegen ze en behandelen we ze wel op een manier die aansluit in die ontwikkeling die ze al hebben meegemaakt maar de maatschappij nog niet?

Dit verzin ik niet voor niets maar zijn logische vragen die bij mij opkomen na alles wat ik gehoord, gelezen en ervaren heb over depressies. Is het namelijk niet zo dat juist deze mensen zich gespleten voelen in wie ze zijn en dat wat de maatschappij of het gezin waar ze vandaan komen van ze vraagt?

Is het niet zo dat juist deze gespletenheid die interessante vragen oproept gezien worden door de maatschappij als negatief of fout?

Is het niet zo, dat juist het hart van mensen met depressies al weet wat de antwoorden zijn maar het brein dit niet zo kan verwerken nog omdat ze steeds te horen krijgen dat dat fout is? 

Dat juist die frictie tussen wat hun hart aangeeft en de maatschappij van ze vraagt een onoverkomelijke brug lijkt te zijn?

Dat de maatschappij het gemiddeld nog niet aankan om te zien dat het geen lastige vragen zijn die mensen met depressies stellen maar uitnodigende en diepe vragen zijn? Vragen waar vaak niet zomaar een antwoord op te geven is?Die angst oproept bij de gemiddelde maatschappij niet bij zichzelf durft te kijken hoe dingen veranderd dienen te worden? Dat de maatschappij in plaats daarvan mensen persoonlijk onderuit schopt omdat het die vragen (nog) niet wil horen?

Is het historisch gezien niet ontzettend logisch dat er juist nu zoveel mensen depressief zijn?

Dat er juist nu zoveel mensen zijn die al voelen dat waar we mee bezig zijn geweest niet meer past bij de huidige samenleving? Wordt het dan niet tijd dat we stoppen met bang te worden voor deze mensen en ze in een hoekje neer te zetten? Wordt het geen tijd om deze mensen te gaan omarmen en nieuwsgierig te worden wat ze te vertellen hebben? Gewoon omdat ze dus verder zijn dan de gemiddelde persoon in de maatschappij in hun ontwikkeling?

We leven nu gelukkig al een aantal decennia in vrede en vanuit die relatieve rust kunnen we de balans opnieuw gaan opmaken. Kloppen de patronen waar we als maatschappij in leven nog wel? Zijn die in deze maatschappij nog wel nodig of wordt het tijd dat we ze gaan herzien?

Mensen met depressies hebben moeite met het constante veroordelen van andere mensen, hechten geen status aan geld of spullen, zijn het ermee oneens dat alles wat anders is eng is, dat een ander een “vijand” is en dat ergens je schouders onder zetten zonder bij jezelf te blijven schadelijk is.

Historisch gezien klopt het dat “we” als maatschappij deze waarden nog wel hebben.

We komen uit de oorlog en je moest oordelen over anderen om te weten of je die kon vertrouwen. Je moest alles wat anders was wel eng vinden om je op de hoede te houden dat je niet met de vijand in aanraking kwam. Na de oorlog moesten de schouders er wel onder gezet worden omdat het land weer opgebouwd diende te worden en was verzamelen van voedsel en goederen wel nodig omdat er nog maar weinig was. Alleen……. die patronen en overlevingsmechanismen die hoorden bij toen, zoveel jaar geleden! In de huidige maatschappij wordt er alleen maar mensen en natuur mee beschadigd!

Het tot vijand maken van een bevolkingsgroep of groep leerlingen in een klas, het constante oordelen over anderen terwijl er geen vijand meer is, het doorgeslagen verzamelen van spullen dat niet meer dient als eerste levensbehoefte maar nutteloze nietszeggende bling en alsmaar doorgaan waarbij je jezelf volledig verliest is een zinloos leven.

Weet je mensen met depressies zijn zo gek nog niet.

Ze zijn juist slim en zijn moedig. Zij hebben het lef om dit allemaal al te voelen ook al geeft het zoveel verwarring bij ze en daar is pure moed voor nodig!! Het is zoveel gemakkelijker om je hart ervoor af te sluiten en al die lastige vragen niet aan te gaan. Mensen met depressies zijn helden en elk persoon die het ook nog lukt om op hun eigen manier eruit te komen en vanuit hun hart iets gaan doen waardoor ze de wereld een beetje mooier maken, zijn niet alleen helden maar zijn ook nog eens ongelooflijk bewonderingswaardig!

Positief denken bestaat niet!

Jouw Visie Jouw kracht - Erkenning

Positief denken bestaat niet!

We kennen allemaal wel van die flitsende quotes over positief denken. Positief denken gaat je leven veranderen, echt waar! Positief denken kun je leren!

Alleen positief denken bestaat volgens mij helemaal niet, net zo min dat negatief denken bestaat. Ik zal het nader uitleggen.

Oordeel

Als eerste: Zolang we mensen in groepen blijven stoppen, vellen we een oordeel. Wie bepaalt er eigenlijk wat positief of negatief is? Wat maakt een ander een beter persoon om te vinden dat wat jij denkt positief of negatief is? Het is zo suggestief als wat. Wat de één zogenaamd positief vindt, vindt een ander hartstikke negatief en visa versa.

De Negatief denkende mens

Ten tweede: We kennen allemaal het gezegde wel van: “beren op de weg zien”. Iemand die zich blijft focussen op de blokkade/pijn/verandering die die ziet in zijn leven. Die persoon kan er geen oplossing voor bedenken of er anders in kan gaan staan. We noemen deze mensen over het algemeen negatieve mensen maar zoals ik al zei:”die bestaan dus niet!” en ik zal het nader uitleggen.

Ieder mens wordt namelijk geboren, en zonder inmenging van anderen leren baby’s en kleine kinderen van alles en nog wat. En hoe slim ze ook zijn, er is nog geen enkel kind geweest bij wie het leren van b.v. lopen in één keer lukte. Ook toen ze zo klein waren en vooruit wilden, hebben er van die beren op de weg gestaan. Die beren hebben ze met vertrouwen in zichzelf van hun pad verwijdert tot dat wat ze wilden wel lukte.  Ja, ook de zogenaamde “negatief denkende” mensen hebben dat ooit ook gekunt en gedaan!

Is het dan niet heel bijzonder dat wanneer deze mensen ouder worden steeds meer en meer alleen de beren zien en niet meer weten hoe ermee om te gaan? Hoe kan het toch dat deze mensen in rondjes voor die beer blijven draaien en draaien en maar niet verder komen? Veroorzaakten ze dat zelf? Is dat omdat ze zo zijn? Of zit het complexer in elkaar?

Positief denkers

Ik hou van deze groep mensen. Ze zijn zo interessant en het tegenovergestelde van de groep waar ik volgens de maatschappij bij hoorde. Ik was een “echte” negatieveling” maar dat komt zo.

Deze positief denkende mensen worden bejubelt en geëerd. Ben je positief dan houdt de maatschappij van je!! Je mag er trots op zijn dat je zo bent, want je ziet niet alleen de beren maar ook een manier om er omheen te komen. Daar houdt de maatschappij van. Niet moeilijk doen, vooral geen lastige vragen stellen. Laat staan dat er ook nog allemaal nare gevoelens bij die beer hoort. Nou, dan kun je er maar beter uit de buurt blijven!

De dappere onder ons

De echt dappere onder ons weten dat ze niet positief of negatief zijn. De dappere onder ons lopen op hun eigen weg. De enige juiste voor hen. De dappere ziet de beer. Kijkt die aan, net zolang totdat ze er onvoorwaardelijk van kunnen houden. Soms gaat dat snel, soms duurt het wat langer. Soms lukt het in één keer, soms laagje voor laagje. En weet je wat zo bijzonder is? Zodra ze oprecht van die beer kunnen houden zal die beer uit zichzelf aan de kant gaan. Deze mensen blijven echt alleen maar op hun eigen weg. Een andere is gewoon geen optie, de echt dappere onder ons.

Ik denk dat we als kind allemaal zo waren, maar door de maatschappij in het positieve en negatieve werden verdeelt. Een kind kijkt van nature naar de beer. Met vertrouwen in zichzelf, met liefde voor zichzelf en voor die beer. In harmonie met dat wat het voelt. Alles is toegestaan voor een klein kind, huilen als je pijn hebt, lachen bij plezier en alles er tussenin. Zo jammer, dat volwassenen dat van nature uiteraard nog wel hebben, maar er niet meer op durven vertrouwen. Want, wil je echt op je eigen weg blijven, uit depressies komen of uit andere overlevingsmechanismes ontkomen dan zul ook jij je bij de dapperen moeten voegen. Er is geen andere weg want al die beren die zijn van jou. Niemand anders heeft dezelfde beren als jij. Jij bent de enige die van ze kan gaan houden, zodat ze voor je aan de kant gaan als jij zover bent.